Budowa Europejskiego Portfolio Językowego – narzędzia cyfrowe wspierające proces oceniania kształtującego

Materiały do papierowej wersji portfolio są doskonale znane i stosowane w wielu szkołach, jednakże w dobie mobilnej technologii cyfrowej zbudowanie Europejskiego Portfolio Językowego może być znacznie wygodniejsze a w dalszej perspektywie może nawet zadecydować o powodzeniu prowadzenia portfolio przez cały cykl edukacji językowej.  Na rynku informatycznym jest wiele dostępnych aplikacji, które w gotowy sposób pozwalają by stworzyć i utrzymywać e-portfolio. Wśród nich odnajdziemy takie jak PebblePad, iWebfolio. E-folio, OSP 2.0, ELGG, Mahara, WebCT, Moofolio, Exabis, FCS, WinVision. Oprogramowania te różnią się tak naprawdę zakresem dostępnych funkcji, a także szatą graficzną.  Założeniem jednak dydaktycznym jest korzystanie z takiego zakresu zasobów i rozwiązań cyfrowych, w których i uczniowie i nauczyciele czują się pewnie i potrafią korzystać z ich funkcji w pełni.

Jehny Hughes i Graham Attwell (2006) wskazują, iż nie ma skrajnie dobrego i złego podejścia w selekcji i dobrze materiałów cyfrowych przy budowaniu e-portfolio. Celem wykorzystania cyfrowych narzędzi w kontekście e-portfolio nie jest prezentacja samych narzędzi jak i również znajomość przez ucznia oraz nauczyciela ich funkcji w stopniu eksperckim, a to by narzędzie w swojej budowie i funkcjonalności pozwalało na adaptacje do roli e-portfolio. Warto również pamiętać, iż wdrożenie portfolio językowego jest już możliwe od najmłodszych lat, natomiast edukacja informacyjna zaczyna się znacznie później. Ponadto, nie należy marginalizować użytkowników portfolio, których umiejętności obsługi technologii cyfrowej nie są mocną stroną. Wskazane jest zatem, aby nauczyciele wykazali się tutaj elastycznością i zróżnicowaniem w doborze cyfrowych środków. Istotną kwestią wydaje się omówienie zasobów internetowych mogących stanowić całościowo bądź częściowo e-portfolio biorąc pod uwagę trzy elementy EPJ możemy z łatwością spostrzec, iż Biografia to osobisty zapis wydarzeń związanych z nauką a także osobista refleksja ucznia na temat własnych strategii uczenia się oraz potrzeb i celów nauki – gdzie i kiedy słyszy, na przykład, języki wokół siebie, bliskie mu osoby mówiące w danym języku. To również osobiste doświadczenia z korespondencji, rozmów z cudzoziemcami ale także zabytki, mieszkańcy, zwyczaje, jedzenie, ciekawostki. Ponadto, jak uczy się języków – własny styl uczenia się, z czego korzysta, gdy się uczę, podręcznik, prasa młodzieżowa a może programy komputerowe. Jeśli przeanalizujemy strukturę i zawartość Biografii to szybko zdamy sobie sprawę, że doskonałym środowiskiem będą cechy albo też zasoby o charakterze społecznościowym. Dzięki Wilsonowi (2005) dowiadujemy się, iż e-portfolio jest repozytorium informacji na temat danego ucznia i jednocześnie dostarczonych przez tego ucznia a także pełnego zasięgu mediów, które dany uczeń utworzył. Dochodzimy zatem do wniosku, iż możliwości portali a charakterze społecznościowym doskonale wpisują się w tę definicję.  Jednym z takich serwisów internetowych może być właśnie Google+. Pozwala swoim użytkownikom, tworzyć na bieżąco wpisy w formie niemal pamiętnika. Jednocześnie jednym z najbardziej skutecznych sposobów budowania wizerunku oraz promowania swojego profilu językowego jest wykorzystanie najnowszych rozwiązań technologicznych, umożliwia ono swoiste prowadzenie kampanii promocyjnej swojego bilansu doświadczeń interkulturowych w nieograniczonych czasowo, terytorialnie warunkach. Możliwość swobodnej interakcji z innymi użytkownikami, nie tylko nauczycielami ale także osobami, z którymi uczeń miał doświadczenia językowe, pozwala na niemal natychmiastowe uzyskanie informacji zwrotnych, dotyczących publikowanych w sieci treści a tym samym języka. E-portfolio w postaci Google+ skłania do aktywnego używania portfolio nie tylko przy użyciu komputera ale także teraz przy użyciu mobilnej technologii, angażując wybrane grupy odbiorców tego portfolio. Możliwość grupowania użytkowników w kręgi („rodzina”, „znajomi”, dalsi znajomi”, „obserwowani”) pozwala na przekazywanie określonych treści konkretnym grupom osób – uczniom, nauczycielom, rodzicom a w przyszłości potencjalnym pracodawcom czy też partnerom biznesowym. Google+ to przede wszystkim strona internetowa, firmy oraz wykorzystywane przez nią media społecznościowe, stanowiące bardzo efektywne kanały dystrybucji publikowanych treści, takich jak informacje tekstowe, grafiki, pliki multimedialne i tym podobne. Google nie jest jedynym możliwym narzędziem do budowania e-portfolio. Jest wiele portali społecznościowych, które mogą być doskonale zaadoptowane do roli EPJ w wersji cyfrowej, to kwestia określenia potrzeb i łatwości obsługi ich a także dostępności mobilnej. Są wśród nich tak znane jak Facebook, NK.pl, aż po mniej uznawane jako społecznościowe jak wikipedia.org. Możemy również wyróżnić takie portale społecznościowe, które zostały konkretnie zaadoptowane do realiów szkolnych i doskonale spełniają wszystkie możliwości by stać się e-portfolio. Wśród nich jest „Edmodo”. To program przypominający wyglądem popularny serwis społecznościowy Facebook. Aplikacja jest dostępna w wersji mobilnej. Edmodo jest oprogramowaniem służącym do komunikacji z uczniami. W nim możemy utworzyć całą szkolną edukacyjną sieć społecznościową z własnym kalendarzem, e-dziennikiem, serwerem plików. Nauczyciel ma zatem szeroką gamę programów internetowych do darmowego i atrakcyjnego przystosowania w formie cyfrowej Europejskiego Portfolio Językowego. Warto przy wyborze uwzględnić łatwość dołączenia wspierającego zasobu, który będzie pełnił rolę Dossier a więc teczki zawierającej wybór prac i dokumentów właściciela Portfolio. To właśnie w Dossier osoba ucząca się gromadzi swoje najlepsze prace, dyplomy, zaświadczenia o udziale w konkursach, wymianie, międzyszkolnej, projektach, kursach językowych, wycieczkach, podróżach a nawet pracy wakacyjnej czy za granicą. Nie bez powodu Google+ został zaprezentowany jako portal społecznościowy, który ma doskonałe cechy aby zostać zaadoptowany do roli cyfrowego EPJ, bowiem rozwiązaniem dla Dossier stanie chmurowy dysk „Google Drive”. Ta akurat przestrzeń dyskowa, w łatwy sposób zostaje zjednoczona z wcześniej przygotowanymi „paszportem” oraz „biografią” a następnie w sposób bezpośredni i niemal natychmiastowy dzięki połączeniu z technologią mobilną może gromadzić dokumentację na temat postępów w procesie uczenia. Przy tak dużym spektrum dostępnych aplikacji skonstruowanie cyfrowej wersji Europejskiego Portfolio Językowego nie wydaje się być problematyczne. Niemniej jednak o doborze zasobów technologicznych powinny decydować możliwości stworzenia portfolio. Zeichner i Wray (2001) prezentują pytania, które warto uwzględnić przy budowie e-portfolfio:

  • Jaki jest cel tego e-portfolio z perspektywy uczenia, oceniania i ewaluacji?
  • Co będzie zawarte w tym e-portfolio?
  • Jaka będzie organizacja tego e-portfolio?
  • Jaki rodzaj artefaktów będzie zaakceptowany?

Pytania te mogę mieć ogromne znaczenie przy selekcji aplikacji oraz ich ograniczeniach i możliwościach, bowiem ocena zasadności funkcji każdego z wymienionego oprogramowania wskazuje na to, iż aplikacje nadają się doskonale do budowy cyfrowej wersji Europejskiego Portfolio Językowego.

Kamil Mielnik, 2016

Reklamy

Dodaj komentarz

Filed under e-porfolio

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s